viosakis

Μεγάλη αντιπυρηνική διαδήλωση στο Γκόρλεμπεν

2008-11-13T19:43:00.000+02:00

Μεγάλη αντιπυρηνική διαδήλωση στο Γκόρλεμπεν

11 Nov 2008

Τριήμερες μάχες για το «φορτίο του θανάτου» σηματοδοτούν την αναγέννηση του αντιπυρηνικού κινήματος. Διαβάστε το ρεπορτάζ και δείτε το βίντεο:

Αλυσοδέθηκαν στις σιδηροτροχιές, αψήφησαν το κρύο και τη βροχή, καθισμένοι τρεις μέρες μπροστά από την είσοδο των πυρηνικών εγκαταστάσεων και οργάνωσαν τη μαζικότερη αντιπυρηνική διαδήλωση της τελευταίας δεκαετίας. Οταν χθες το απόγευμα, έπειτα από τριήμερες «μάχες» οι αστυνομικές δυνάμεις απομάκρυναν σηκωτό και τον τελευταίο διαδηλωτή από το Γκόρλεμπεν, η γεύση που έμεινε ήταν αυτή της αναγέννησης του γερμανικού αντιπυρηνικού κινήματος.

Ο συγκεκριμένος στόχος των διαδηλωτών ήταν να παρακωλύσουν τη μεταφορά πυρηνικών αποβλήτων στον χώρο της τελικής αποθήκευσής τους, για την ασφάλεια του οποίου έχουν εκφραστεί σοβαρές αμφιβολίες. Ο γενικότερος όμως στόχος δεν ήταν άλλος από την προειδοποίηση προς τη γερμανική κυβέρνηση και προς όποια κυβέρνηση προκύψει μετά τις εκλογές του 2009 να τηρήσει τις υποσχέσεις για το κλείσιμο των πυρηνικών εργοστασίων.

Καθυστερούν το κλείσιμο

Στη Γερμανία είναι σε ισχύ από το 2000 ο νόμος για το σταδιακό κλείσιμο των πυρηνικών αντιδραστήρων, σύμφωνα με τον οποίο ο τελευταίος αντιδραστήρας θα βγει εκτός παραγωγής το 2027. Οσον αφορά το χρονοδιάγραμμα, τουλάχιστον 5 αντιδραστήρες πρέπει να τεθούν εκτός παραγωγής στη θητεία της επόμενης κυβέρνησης. Ομως, το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα της καγκελαρίου Μέρκελ και το κόμμα των Φιλελευθέρων ζητούν να επανεξεταστεί η απόφαση και να καθυστερήσει το κλείσιμο. Ετσι, το αντιπυρηνικό κίνημα, που αναπαυόταν στις δάφνες του, υποχρεώθηκε να ενεργοποιηθεί εκ νέου.

«Πυρηνική ενέργεια; Οχι πάλι!» ήταν το σύνθημα των διαδηλωτών, που επικαιροποίησαν το παλαιότερο «Πυρηνική ενέργεια; Οχι ευχαριστώ». Το Σάββατο, 16.000 άτομα κατέφθασαν με πούλμαν από όλη τη Γερμανία για να διαδηλώσουν στα χωράφια γύρω από το Γκόρλεμπεν της Κάτω Σαξονίας. Μεταξύ τους βρισκόταν σχεδόν σύσσωμη η ηγεσία των Πρασίνων αλλά και στελέχη και των Σοσιαλδημοκρατών και του Αριστερού κόμματος.

Οι εκδηλώσεις πολιτικής ανυπακοής είχαν ξεκινήσει από τα γαλλογερμανικά σύνορα, όταν τρεις ακτιβιστές κατάφεραν να αλυσοδεθούν στις σιδηροτροχιές καθυστερώντας έτσι τη διέλευση του τρένου με το επικίνδυνο φορτίο κατά 14 ώρες. Οταν το τρένο τελικά πέρασε, άλλοι ακτιβιστές προσπάθησαν να το σταματήσουν ξαπλώνοντας στις ράγες και ανάβοντας φωτιές με κλαδιά. Η τελευταία πράξη παίχθηκε μπροστά από τις εγκαταστάσεις του Γκόρλεμπεν, όπου περίπου 1.000 άτομα πραγματοποιούσαν τριήμερη καθιστική διαμαρτυρία πιασμένοι σε ανθρώπινες αλυσίδες, ώστε να δυσκολέψουν τις προσπάθειες της αστυνομίας να καθαρίσει τον χώρο.

Το επίμαχο φορτίο ήταν το πλέον ραδιενεργό κομμάτι των γερμανικών πυρηνικών αποβλήτων, που επέστρεψε στη χώρα αφού υπέστη επεξεργασία στο ειδικό εργοστάσιο στη Λα Αγ της Γαλλίας. Το πρόβλημα με τα απόβλητα αυτά στη Γερμανία, όπως και αλλού, είναι ότι δεν υπάρχει ο κατάλληλος χώρος για την αποθήκευσή τους.

Στο Γκόρλεμπεν πρόκειται να τοποθετηθούν μέσα σε ένα υπόγειο κοίτασμα αλατιού, πράγμα που ανησυχεί σφόδρα τους οικολόγους. Η μέχρι τώρα εμπειρία από την αποθήκευση πυρηνικών αποβλήτων σε ορυχείο αλατιού στην περιοχή Ασε είναι αρνητική, καθώς πρόσφατα ανακαλύφθηκε ότι μέσα από το ορυχείο διέρχονταν υπόγεια ύδατα και ότι, πέρα από τον ορατό κίνδυνο ρύπανσης του υδροφόρου ορίζοντα, υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος κατάρρευσης των τοιχωμάτων του ορυχείου.

Πηγή: Καθημερινή, 11.11.08

Αυτή η είδηση δημοσιεύτηκε στις Tuesday, November 11th, 2008 at 10:08 και ανήκει στην κατηγορία ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ, ΠΥΡΗΝΙΚΑ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις απαντήσεις σ'αυτή τη δημοσιεύση από το RSS 2.0 feed. Μπορείτε να απαντήσετε, ή να πλοηγηθείτεαπό το δικό σας site.

εαν η ζωη ηταν ομορφη σαν αυτο που θα δειτε εδω...

2008-11-01T22:55:00.001+02:00

εαν η ζωη ηταν ομορφη σαν αυτο που θα δειτε εδω...

http://www.youtube.com/watch?v=6D9I03URhtw

Η Ελλάδα φλερτάρει με τα πυρηνικά όπλα!

2008-10-30T13:04:00.000+02:00

Η Ελλάδα φλερτάρει με τα πυρηνικά όπλα!

29 Oct 2008

Απείχε από ψηφοφορία του ΟΗΕ για κατάργηση της δυνατότητας άμεσης εκτόξευσης

Η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ενέκρινε χθες ψήφισμα για την κατάργηση του καθεστώτος υψηλού συναγερμού (άμεσης εκτόξευσης) όλων των πυρηνικών όπλων. Το ψήφισμα κατατέθηκε από την Ελβετία, τη Σουηδία, τη Νέα Ζηλανδία, τη Χιλή, τη Νιγηρία και τη Μαλαισία και έγινε δεκτό με ψήφους 134 υπέρ, 3 κατά (ΗΠΑ, Γαλλία, Μεγ. Βρεττανία) και 32 αποχές. Δυστυχώς η Ελλάδα, για άλλη μιά φορά, βρέθηκε, χωρίς καμμία δικαιολογία, ανάμεσα στις χώρες που απείχαν από την ψηφοφορία ευθυγραμμιζόμενη με εκείνες τις δυνάμεις, που τηρούν υποκριτική στάση στα θέματα των πυρηνικών όπλων.
«Η Ελλάδα για άλλη μιά φορά μας πληγώνει. Αντί να μπει μπροστά και να πάρει πολιτικές πρωτοβουλίες σε διεθνές επίπεδο για να αποτρέψει το δρόμο προς το πυρηνικό ολοκαύτωμα, αρνείται ακόμα και να συνταχθεί υπέρ της αλλαγής του καθεστώτος υψηλού συναγερμού για τα πυρηνικά όπλα. Συναινεί έτσι στη διατήρηση της μεγαλύτερης απειλής για τον ανθρώπινο πολιτισμό και το παγκόσμιο οικοσύστημα», σχολίασε ο Πρόεδρος του Αντιπυρηνικού Παρατηρητηρίου Μεσογείου κ. Θανάσης Αναπολιτάνος.
Ας σημειωθεί οτι ανάμεσα στις χώρες που υπερψήφισαν το ψήφισμα ήταν και χώρες του ΝΑΤΟ, όπως η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Νορβηγία, το Βέλγιο κ.α., γεγονός που αφήνει ακόμα περισσότερο εκτεθειμένη την Ελλάδα για τη στάση της.

Αυτή η είδηση δημοσιεύτηκε στις Wednesday, October 29th, 2008 at 17:59 και ανήκει στην κατηγορία ΠΥΡΗΝΙΚΑ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις απαντήσεις σ'αυτή τη δημοσιεύση από το RSS 2.0 feed. Μπορείτε να απαντήσετε, ή να πλοηγηθείτεαπό το δικό σας site.

Καταναλώνουμε 30% πάνω από τις αντοχές του πλανήτη!

2008-10-30T13:02:00.001+02:00

Καταναλώνουμε 30% πάνω από τις αντοχές του πλανήτη!

30 Oct 2008

Νέα Έκθεση για το Οικολογικό Αποτύπωμα της ανθρωπότητας

Σύμφωνα με την Έκθεση Living Planet 2008 από το WWF, το Global Footprint Network και τη Zoological Society of London, η ανθρωπότητα καταναλώνει 30% περισσότερους πόρους από όσους μπορεί ετησίως να αναπληρώνει ο πλανήτης. Με τους σημερινούς ρυθμούς θα φτάσουμε υπέρβαση 100% το 2030.
Ως αποτέλεσμα, δημιουργούμε ένα οικολογικό χρεος 4 - 4,5 τρις δολλάρια ετησίως.

Διαβάστε περισσότερα:
http://www.panda.org/news_facts/publications/living_planet_report/index.cfm
http://www.panda.org/news_facts/newsroom/news/index.cfm?uNewsID=148922

Περίληψη της Έκθεσης:
http://assets.panda.org/downloads/lpr_summary.doc
Η πλήρης Έκθεση:
http://assets.panda.org/downloads/lpr_2008.pdf

Κοιτώντας την Έκθεση, βρήκα για την Ελλάδα τα εξής:

Έχουμε το 11ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα στον κόσμο, 4ο μεγαλύτερο στην ΕΕ, με 59 ισοδύναμα στρέμματα ανά άτομο
Καταναλώνουμε 181% πάνω από το όριο βιωσιμότητας (21 ισοδύναμα στρέμματα ανά άτομο)
Έχουμε το 2ο μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αποτύπωμα κατανάλωσης νερού στον κόσμο
Την περίοδο 1961-2005, είχαμε με διαφορά τη μεγαλύτερη αύξηση στο κατά κεφαλήν αποτύπωμα στην ΕΕ-27, με αύξηση κατά 158%

Τάσος Κρομμύδας

Αυτή η είδηση δημοσιεύτηκε στις Thursday, October 30th, 2008 at 12:21 και ανήκει στην κατηγορία ΠΛΑΝΗΤΗΣ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις απαντήσεις σ'αυτή τη δημοσιεύση από το RSS 2.0 feed. Μπορείτε να απαντήσετε, ή να πλοηγηθείτεαπό το δικό σας site.

Στο 3,4% οι Οικολόγοι Πράσινοι

2008-10-30T13:00:00.000+02:00

Στο 3,4% οι Οικολόγοι Πράσινοι

30 Oct 2008

Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση της «Metron Analysis»

Προβάδισμα 2,5 ποσοστιαίων μονάδων διατηρεί το ΠΑΣΟΚ (30,1%) έναντι της Ν.Δ. (27,6%) στην τελευταία πανελλαδική τηλεφωνική έρευνα της Metron Analysis για λογαριασμό του ΑΝΤ1. Ο ΣΥΡΙΖΑ υποχωρεί στο 8,8%, το ΚΚΕ διατηρεί ένα 6,7%, ο ΛΑΟΣ 4,2%, ενώ το όριο του 3% για την είσοδο στη Βουλή ξεπερνά και το κόμμα των Οικολόγων Πρασίνων (3,4%).
Το ΠΑΣΟΚ προηγείται και στην παράσταση νίκης με 39,4% έναντι 34,1% της Ν.Δ. ενώ αντιθέτως καταλληλότερος πρωθυπουργός θεωρείται ο κ. Κ. Καραμανλής (30,3%), έναντι του κ. Γιώργου Παπανδρέου (22,8%).
Σημειώνεται ότι σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας χαρακτηρίζει το 67,9% την οικονομική κρίση, ενώ μόλις το 12,7% αναφέρει το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Την ίδια στιγμή έξι στους δέκα (59,8%) θεωρούν ότι τα πράγματα στην οικονομία θα χειροτερέψουν, άλλοι τόσοι (61,4%) υποστηρίζουν ότι το σκάνδαλο του Βατοπεδίου αφορά και τον πρωθυπουργό, ενώ ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό (77%) θεωρεί ότι η παραίτηση του κ. Ρουσόπουλου δεν ήταν πράξη ευθύνης, αλλά «αναγκαστική απομάκρυνση».

Αυτή η είδηση δημοσιεύτηκε στις Thursday, October 30th, 2008 at 12:54 και ανήκει στην κατηγορία ΠΟΛΙΤΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τις απαντήσεις σ'αυτή τη δημοσιεύση από το RSS 2.0 feed. Μπορείτε να απαντήσετε, ή να πλοηγηθείτεαπό το δικό σας site.

το φιάσκο της αυτορύθμισης της αγοράς”

2008-10-23T13:10:00.002+03:00

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ

http://www.pokethe.gr/wordpress/?p=26

1/10

2008

“THE GLOBAL ECONOMY CRISIS

Ή

το φιάσκο της αυτορύθμισης της αγοράς”

Αναρτήθηκε από: Γρηγόρης Ραδίτσης στην ενότητα: Σελίδες Διαλόγου

Ζούμε στις μέρες μας κοσμογονικές συνθήκες λίγο πριν από αλλαγές. “Μια φορά κάθε 100 χρόνια συμβαίνει κρίση όπως αυτή. Το σύστημα όπως το γνωρίζουμε μέχρι σήμερα αποδομείται. Ακόμη δεν έχουμε βρει λύσει στο πρόβλημα” λέει σήμερα ο πρώην πρόεδρος της Fed ο πολύς Άλαν Γκρίνσπαν.

“Παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, παγκόσμια ενεργειακή κρίση, παγκόσμια κρίση τροφίμων, οι συνομιλίες για το εμπόριο κατέρρευσαν. Μαζί και οι επιπτώσεις τους στην παγκόσμια ηγεμονία που προκαλείται ανοιχτά πλέον από τα αναδυόμενα νέα κέντρα εξουσίας στην Ασία και τη λατινική Αμερική.” Επισημαίνει σε πρόσφατο άρθρο του ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Βαν Κι Μουν.

Ας πάρουμε όμως το πράγμα από την αρχή. Το ιστορικό της κρίσης έχει αναγωγή στο παρελθόν. Αμέσως μετά το κραχ του 1929.

Το 1933 ψηφίζεται ο νόμος “Γκλας Στίγκαλ.” Με βάση τα συμπεράσματα της τότε οικονομικής κρίσης, ο νόμος απαγόρευσε στις τράπεζες να δρουν σαν απλά καταθετικά ιδρύματα και ταυτόχρονα χρηματομεσίτες, προς αποφυγή σύγκρουσης συμφερόντων. Επέβαλε αυστηρούς κανόνες λειτουργίας και υψηλά αποθεματικά απαιτούμενα.

Αυτό στη συνέχεια άλλαξε και περάσαμε στις επενδυτικές τραπεζικές πρακτικές, που συνέδεαν πλέον τους αποταμιευτές και τους δανειστές, με σύνθετα προϊόντα, όπως τα δομημένα ομόλογα, που αφορούν μαζική τιτλοποίηση επισφαλών στεγαστικών δανείων (subprime loans) που ζητούσαν όμως και ελάμβαναν τότε τη σφραγίδα των πλέον έγκριτων οργανισμών πιστοληπτικής αξιολόγησης παγιδεύοντας έτσι τους αγοραστές τους παγκοσμίως,

Από εδώ και πέρα αλλάζει και o χαρακτήρας της Aμερικανικής αλλά και της παγκόσμιας οικονομικής τάξης και των κανόνων λειτουργίας της. Μαζί και οι κατάλληλες δημοσιονομικές αναπροσαρμογές. (Συμφωνία Μπρέτον Γουντς κ.α.)

Από εκεί δηλαδή που το χρηματιστήριο ήταν ένας συμπληρωματικός τομέας του πραγματικού οικονομικού γίγνεσθαι, μετατρέπεται σταδιακά σε κύριο διαμορφωτή, αναλαμβάνοντας τον πρώτο ρόλο σε όλους τους οικονομικούς τομείς. (ο Νόμος Γκλας Στίγκαλ έχει ήδη αμβλυνθεί επί Ρήγκαν)

Αργότερα οι ίδιες οι παραδοσιακές τράπεζες μπαίνουν στην επενδυτική τραπεζική, αφού ο πρόεδρος Κλίντον το 1999, με αφορμή τη συγκρότηση του City Group, καταργεί το νόμο που το απαγορεύει.

Και το χρηματιστήριο ανεξέλεγκτο πλέον γνωρίζει ημέρες δόξας λαμπρές παγκοσμίως. Μετατρέπεται έτσι στον καλύτερο (φθηνότερο και γρηγορότερο) τρόπο και μέσο παραγωγής κέρδους και πλουτισμού, καλύτερα θα λέγαμε κερδοσκοπίας και απληστίας και απορροφά γιαυτό όλο και περισσότερα κεφάλαια, που θα μπορούσαν να επενδυθούν σε παραγωγικότερους τομείς της (πραγματικής) οικονομίας.

Οι Αμερικανοί ποντάρουν τα πάντα πάνω στις χρηματοοικονομικές υπηρεσίες ιδίως της χρηματιστηριακές. Δεν θα λέγαμε το ίδιο και για τους Ευρωπαίους, λόγω του συντηρητισμού τους αλλά και άλλων αιτιών και συνθηκών.

Αναπτύχθηκαν έτσι χρηματιστηριακές πρακτικές “κερδοσκοπικής λαιμαργίας” τύπου hedge funds και ομολογιακά προϊόντα subprime loans μέχρι short selling (ανοικτές πωλήσεις ομολόγων) flagging κ.α. που επιζητούν γρήγορο κέρδος ποντάροντας έως και στη δυστυχία των άλλων. (πτώση των τιμών μετοχών, αλλά και εταιριών και επιχειρήσεων) Προς δόξα της φιλελεύθερης φυσικά οικονομίας και της παγκόσμιας ηγεμονίας της. (Η.Π.Α.)

Το τραπεζικό, ιδιωτικό, επενδυτικό κεφάλαιο γνωρίζει τη μεγαλύτερη ανάπτυξη υποστηρίζοντας χρηματιστηριακά προϊόντα. Κανείς, παραφυλάγοντας τα δένδρα (επιχειρήσεις) δεν βλέπει ότι το δάσος έγινε το ίδιο μια μεγάλη και επικίνδυνη φούσκα.

Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί των Η.Π.Α. αποτυγχάνουν παντελώς να αντιληφθούν το κακό και να βάλουν φρένο στη ξέφρενη πορεία του χρηματοοικονομικού κλάδου (κυρίως χρηματιστηριακού) προς το χάος. Το ίδιο ισχύει και για το Υπουργείο Οικονομικών, το Κογκρέσο και η Federal Reserve με τον επί κεφαλής σταρ των οικονομικών Άλαν Γκρίνσπαν περί άλλα τυρβάζοντα..

Τα μοντέρνα σύνθετα χρηματιστηριακά προϊόντα σαν επικίνδυνοι ιοί έχουν εν τω μεταξύ διασπαρεί πέραν της Αμερικής και έχουν μολύνει τον κόσμο όλο. Η φούσκα αφού μεγάλωσε έψαχνε πια αφορμή να σκάσει. Και η αφορμή βρέθηκε και είχε το όνομα Lehman Brothers. Την τέταρτη δηλαδή μεγαλύτερη επενδυτική τράπεζα της Αμερικής με 26 δις δολάρια ίδια κεφάλαια, με ενεργητικό 640 δις και καθαρά κέρδη 4,2 δις μόλις το 2007! Αλλά και Fanny Mae και Freddic Mac αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών πολυεθνικού βεληνεκούς. Είχε νωρίτερα γίνει η εξαγορά της Merrill Lynch “κακήν κακώς” από τη Bank of America.

Η πτώχευση της κορυφαίας επενδυτικής τράπεζας παρόλα τα προνόμια που ήταν προικισμένη από τον Φρανγκλίνο Ρούσβελτ δηλαδή, να δανείζει κάτω των ορίων της αγοράς, έσκασε με πάταγο που ακούστηκε στα πέρατα της γης και συντάραξε τα διεθνή χρηματιστήρια. Και οι δείκτες στα ταμπλό άρχισαν να κατρακυλούν προς τα κάτω δίχως σταματημό.

Δύο μήνες πριν οι λαλίστατοι κατά τα άλλα Αμερικανοί οικονομικοί αναλυτές δίσταζαν να παραδεχθούν ότι η οικονομία τους είχε μπει σε ύφεση. Τώρα ήδη βρίσκονταν προ των πυλών του κραχ. Τι είχε όμως προηγηθεί; Είχε προηγηθεί η κερδοσκοπική αύξηση της τιμής του πετρελαίου αλλά και των τροφίμων λόγω της αυξανόμενης ζήτησης των ασιατικών χωρών με το μισό πληθυσμό της υφηλίου. (2 δις) Της Ινδίας και της Κίνας. (από τα 330 δολάρια τον τόνο το κόστος πέρισυ, στα 730 δολάρια φέτος!) Αυτό με τη σειρά του, εκτός από ότι πλούτισε τους αντίστοιχους βιομηχάνους και πετρελαιάδες των οποίων η κερδοσκοπία ξεπέρασε κάθε όριο απληστίας, επιβάρυνε έτη περισσότερο την ήδη “κουρασμένη” αμερικανική οικονομία, δημιουργώντας τελικά συνθήκες οικονομικής ύφεσης, που ξεπερνούσε τα σύνορα της ηπείρου. Οι αλλεπάλληλες μειώσεις του επιτοκίου δανεισμού από την Κεντρική Τράπεζα δεν έφεραν ουσιαστικό αποτέλεσμα.

Η κατρακύλα δεν είχε σταματημό. Πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις οδηγούνταν στη χρεοκοπία και μεγάλωναν τους δείκτες ανεργίας επικίνδυνα και την οικονομία σε μεγαλύτερη ύφεση. Αυτό με τη σειρά του δημιούργησε “ένα τσουνάμι” αδυναμίας των Αμερικανικών νοικοκυριών να ανταποκριθούν στις δανειακές τους υποχρεώσεις κυρίως τις στεγαστικές. Το τελευταίο κύμα ήταν πολύ μεγάλο για να το αντέξει οποιοσδήποτε φορέας. Ιδιωτικός ή κρατικός. Ο θανάσιμος κύκλος έκλεινε και έσφιγγε μέχρις ασφυξίας ιδιωτικές επιχειρήσεις και κρατικούς οργανισμούς. Ακολούθησε η περίπτωση της Α.Ι.G.(παρόμοια με εκείνες των Fanny Mae και Freddic Mac) Της μεγαλύτερης ασφαλιστικής εταιρίας στον κόσμο. Ακριβώς επειδή υποστήριξε ασφαλιστικά το 50% των στεγαστικών δανείων της Αμερικής, και το ντόμινο, αν αφήνονταν στην κακή της μοίρα, θάταν ανεξέλεγκτα καταστροφικό, αντιμετωπίστηκε διαφορετικά. /p>

Ο Αμερικανός υπουργός οικονομικών καταπλήσσοντας νεοφιλελεύθερους γιάπις και ακαδημαϊκούς καθηγητάδες, προχώρησε σε κρατικοποίηση των τριών εταιριών! Λίγους μήνες νωρίτερα κάτι τέτοιο δε θα τολμούσαν να το διανοηθούν ούτε οι πιο ευφάνταστοι σεναριογράφοι του Χόλυγουντ.
Η Αμερική να μιμείται ως φάρσα τη Ρωσία του 17!

Και όμως το είδαμε και αυτό. Υπ’ όψιν ότι οι Η.Π.Α. μέχρι τότε δεν είχαν την παραμικρή κουλτούρα εταιρικών διασώσεων. Απεναντίας ο ακραίος φιλελευθερισμός είχε υποστηρικτές πατριάρχες σαν τον Σούμπετερ που υποδείκνυαν την “δημιουργική καταστροφή” (!) επιχειρήσεων προκειμένου να ξεκαθαρίσει έτσι το οικονομικό τοπίο από τα “βαριά άρρωστα” μέλη του. (Συμπαθών τον εν λόγω καθηγητή είναι και ο δικός μας ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος ο οποίος σε άρθρο του σε κυριακάτικο φύλλο διαφώνησε με τις αποφάσεις του κ. Πόλσον να κρατικοποιήσει την A.I.G. κ.α. και να αναλάβει να καλύψει, με την ίδρυση αντίστοιχου κρατικού θεσμικού οργάνου, όλα τα επισφαλή δάνεια και κατά συνέπεια όλες τι τράπεζες και του οργανισμούς που τα συνήψαν.

Βέβαια ο ίδιος μιλά με την ασφάλεια της απόστασης από την άσκηση άμεσης πολιτικής αντιμετώπισης ενός πιθανότατου σεναρίου καταστροφικού ντόμινου που θα οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομικό κραχ όπως φοβόταν ο κ. Πόλσον.

Ή σε οικονομικό Περλ Χάρμπορ, όπως το χαρακτήρισε ο γκουρού του χρηματιστηρίου, μεγαλοεπενδυτής κ. Μπάφετ.)

Μπρος στην καταστροφή του οικονομικού στόλου λοιπόν ο Αμερικανός υπουργός των οικονομικών αλλά και ο κεντρικός τραπεζίτης Ben Bernanke, προκειμένου να αντιμετωπίσουν μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις του καπιταλισμού, προτείνουν στο κογκρέσο, υιοθετώντας μία αντί Νιού-Ντηλ προσέγγιση, τη δημιουργία ταμείου που θα εξαγοράσει όλα τα μη ρευστοποιήσιμα στοιχεία των τραπεζών (βλέπε subprime loans) “καθαρίζοντας” έτσι τους ισολογισμούς τους από τα “τοξικά” χρεόγραφα.

Όταν μαθαίνεται το νέο, τα χρηματιστήρια διεθνώς κάνουν (συνολικά) το limit up της δεκαετίας.

Το αιτούμενο κεφάλαιο είναι 700 δις δολάρια (που αναλογεί σε 10 χιλιάδες δολάρια επιπλέον φόρους ανά Aμερικανική οικογένεια.) Το οποίο θα πρέπει να προστεθεί στο 1 τρις που είχε ήδη χρησιμοποιηθεί από το δημόσιο ταμείο της κεντρικής τράπεζας (των Η.Π.Α.) για να διευκολύνει και στηρίξει εν τω μεταξύ επιχειρήσεις και τράπεζες με την αναγκαία ρευστότητα.

Το κογκρέσο είναι μπρος σε μεγάλο δίλημμα. Το δημόσιο χρέος (μαζί με τα αιτούμενα)

για πρώτη φορά ξεπερνά τα 13,3 τρις δολάρια. Η Αμερική είναι ανοικτή σε πολέμους και παγκόσμιες κόντρες με τεράστιες στρατιωτικές δαπάνες από τη μία και από την άλλη η οικονομία τρέχει από την ύφεση στο κραχ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Το κογκρέσο θα υποχωρήσει πιθανώς στο αίτημα, όχι όμως και χωρίς όρους. Αυτοί μπορούν να περιγραφούν με ό,τι αντιμετωπίζει σε αντίστοιχη διαδικασία προβληματισμού το ευρωκοινοβούλιο. Δηλαδή προτάσεις για υιοθέτηση σύγχρονου μοντέλου που θα ρυθμίζει εκ νέου τη λειτουργία του χρηματοοικονομικού και χρηματιστικού συστήματος στο σύνολό του.

Όπως και τη βελτίωση της διαφάνειας και αποτελεσματικότητας των εποπτικών μηχανισμών την αγορών από την ασυδοσία του ιδιωτικού κεφαλαίου.
Ο Νικόλα Σαρκοζί μιλά για ανάγκη νέας ηθικής του καπιταλισμού.

Μεγάλες κουβέντες μπρος στα μεγάλα προβλήματα;

Τα κέρδη ιδιωτικοποιούνται και οι ζημίες απλώς κρατικοποιούνται λέει ο επικεφαλής της σοσιαλιστικής ομάδας στο ευρωκοινοβούλιο κ. Μάρτιν Σούλτς αλλά και ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς και πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., Γιώργος Παπανδρέου προσγειώνοντας τους αιθεροβάμονες Αμερικανούς “σοσιαλμανείς” ρεπουμπλικάνους.
Σε κάθε περίπτωση οι αποδόσεις 20% και 22% των ιδίων κεφαλαίων τους που γνώρισαν κορυφαίες αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες, όπως οι Morgan Stanley, Goldman Sachs κ.α. θα μείνουν ως καλή ανάμνηση με κακές όμως επιπτώσεις στο παρελθόν. Θα αρκεστούν στο 13% που θα αποφέρει η πρόσφατη μετατροπή τους, για να σωθούν, σε εταιρίες holding.

Συγκρατημένη η γνωστή αναλύτρια της Oppenheimer & Co. κ. Μέρεντιθ Ουϊτνι, δίχως να αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας, γράφει. “Η ένταση της πιστωτικής κρίσης δίνει μικρές μόνο ελπίδες προκειμένου για βελτίωση των θεμελιωδών μεγεθών των αγορών. Με τέτοια ένδεια κεφαλαίων το λιγότερο που μπορεί να εκτιμήσει κανείς είναι, ότι τόσο οι καταναλωτές όσο και οι επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να δαπανούν λιγότερα.”

Πιο αποκαλυπτικός ο γκουρού των χρηματιστηρίων μεγαλοεπενδυτής κ. Σόρος επιγραμματικά αλλά ουσιαστικά σημειώνει με το δικό του λεξιλόγιο. “Το χρηματιστήριο είναι η κύρια αιτία του κακού. Η παγκόσμια οικονομία του έδωσε πολύ μεγάλη σημασία και τώρα κλυδωνίζεται. Θα ακολουθήσει μια νέα ρύθμιση που θα το καταστεί λιγότερο επικερδές.”

Αυτή η τραπεζική “ύβρης” (αλαζονεία, βιασύνη, απληστία) από τη μία, και η αυξημένη ζήτηση ενέργειας και τροφίμων από την άλλη, αποτέλεσαν σε συνδυασμό την αιτία της παγκόσμιας κρίσης. Σιγά-σιγά βγαίνουν κάτω από το χαλί τα θραύσματα της κρίσης. 15 τρις δολάρια στάχτη, είναι ο παγκόσμιος απολογισμός του χρηματοοικονομικού κακού μέχρι τώρα!

Θα συγκρατηθεί η κατάσταση στη μάνα που τη γέννησε (Αμερική) ή όχι;
Θα επιχειρηθεί ενισχυμένη κρατική παρέμβαση; Και ο μύθος ότι τις διορθώσεις τις κάνει μόνη της η αγορά τι σημαίνει; Ποιόν αφορά; Γιατί αποτυγχάνει;
Ένα είναι σίγουρο. Το αύριο δεν θα μοιάζει σε τίποτε σχεδόν με το χθες. Και τα πολιτικά “δέον γένεσθαι” κεφαλαιώδη.

Του κάθε ενός εφ ο ετάχθη…(ο Ομπάμα πχ στην Αμερική από το -4 πήδηξε στο +11 στις δημοσκοπήσεις) Στον υπόλοιπο κόσμο, το κλίμα είναι φανερό ποιους ευνοεί. (ιδεολογικά και πολιτικά)

Οι τελευταίοι όμως θα φανούν έτοιμοι και αντάξιοι να αδράξουν τις μοναδικές ευκαιρίες της ιστορίας;

Η πρόκληση για αλλαγή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου σε σοσιαλιστική κατεύθυνση είναι προφανής (στο πλαίσιο της εξελισσόμενης πρωτοφανούς διεθνώς καπιταλιστικής κρίσης).
Θα γίνει άρα και απολύτως αναγκαία;

Θα γεννήσει το αύριο ένα νέο όμορφο παιδί ή θα δούμε ξανά να αναγεννιέται το άσχημο παρελθόν μασκαρεμένο με νέα ελκυστική μουτσούνα;
ΟΨΟΜΕΘΑ ΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑ.

Θεσσαλονίκη, 27 Σεπτέμβρη 2008
Γρηγόρης Ραδίτσης

ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ

2008-10-01T23:41:00.000+03:00

9/23/08

Kucinich on Protecting the public interest in any economic "bailout"

Dear Friend,
The U.S. government has been turned into an engine that accelerates the wealth upwards into the hands of a few. The Wall Street bailout, the Iraq War, military spending, tax cuts to the rich, and a for-profit health care system are all about the acceleration of wealth upwards. And now, the American people are about to pay the price of the collapse of the $513 trillion Ponzi scheme of derivatives. Yes, that’s half a quadrillion dollars. Our first trillion dollar compression bandage will hardly stem the hemorrhaging of an unsustainable Ponzi scheme built on debt "de-leverages."

Does anyone seriously think that our public and private debts of some $45 trillion will be paid? That the administration's growth of the federal debt from $5.6 trillion to $9.8 trillion while borrowing another trillion dollars from Social Security has nothing to do with this? Does anyone not see that when we spend nearly $16,000 for every family of four in our society for the military each year that we are heading over the cliff? This is a debt crisis, not a credit crisis. Just as FDR had to save capitalism after Wall Street excesses, we have to re-invigorate our economy with real - not imaginary - growth. It does not address the never-ending war on the middle class. The same corporate interests that profited from the closing of U.S. factories, the movement of millions of jobs out of America, the off-shoring of profits, the out-sourcing of workers, the crushing of pension funds, the knocking down of wages, the cancellation of health care benefits, the sub-prime lending are now rushing to Washington to get money to protect themselves. The double standard is stunning: their profits are their profits, but their losses are our losses. This bailout will not bring real jobs back to America. It will not bring back jobs that make things. It does not rebuild our schools, streets, neighborhoods, parks or bridges. The major product of this financial economy is now debt. Industrial capitalism has been destroyed.

In the next few days I will push for a plan that includes equity for every American in any taxpayer investment in this so-called bail-out plan. Since the bailout will cost each and every American about $2,300, I have proposed the creation of a United States Mutual Trust Fund, which will take control of $700 billion in stock assets, convert those assets to shares, and distribute $2,300 worth of shares to new individual savings accounts in the name of each and every American.

I will also insist that all of the following issues be considered in whatever Congress passes:
Reinstatement of the provisions of Glass-Steagall, which forbade speculation
Re-regulation of the finance, insurance, and real estate industries
Accountability on the part of those who took the companies down:
a) resignations of management
b) givebacks of executive compensation packages
c) limitations on executive compensation
d) admission by CEO's of what went wrong and how, prior to any government bailout Demands for transparencey
a) with respect to analyzing the transactions which took the companies down
b) with respect to Treasury's dealings with the companies pre and post-bailout
An equity position for the taxpayers
a) some form of ownership of assets

Some credible formula for evaluating the price of the assets that the government is buying.
A sunset clause on the legislation

Full public disclosure by members of Congress of assets held, with possible conflicts put in blind trust.

A ban on political campaign contributions from officers of corporations receiving bailouts

A requirement that 2008 cycle candidates return political contributions to officers and representatives of corporations receiving bailouts

And, most importantly, some mechanism for direct assistance to homeowners saddled with unreasonable or unmanageable mortgages, as well as protection for renters who have lived up to their obligation but fall victim to financial tragedy when the property they live in undergoes foreclosure. These are just some thoughts on the run. You will hear more from me tomorrow.

Dennis J Kucinich
www.Kucinich.us
216-252-9000 877-933-6647

1 comments:

Jen Stark said...: Good stuff!!!!!!

Thanks for pointing out another side of things.; September 23, 2008 10:48 PM

Μια αναλυση της Κρισης .

2008-10-01T23:31:00.000+03:00

[lbo-talk] the Swedish model

Doug Henwood dhenwood at panix.com
Mon Mar 17 05:30:58 PDT 2008

Previous message: [lbo-talk] Fed cuts
Next message: [lbo-talk] help with Vista
Messages sorted by: [ date ] [ thread ] [ subject ] [ author ]
Search LBO-Talk Archives

Limit search to: Subject & Body Subject Author
Sort by: Reverse Sort

[David Rosenberg, chief economist of Merrill Lynch, on how we're now in the crisis-management phase, no longer the crisis-prevention, and the virtues of following Sweden's early-90s example.]

Transitioning from crisis prevention to crisis management

The front page of the Sunday New York Times runs with an article that quotes a pundit from the Brookings Institute as saying "modern monetary policy puts a lot of weight on rules, but there is no rule book for an economic crisis".

Actually, there is. It's all in Charles P Kindleberger's epic Manias, Panics and Crashes and we have invoked this masterpiece frequently ever since the credit crisis broke last summer. We also happen to think that Ben Bernanke has a copy of it on his desk.

There are two very important developments that need to be fleshed out right now.

First, it is very important for everyone to understand that we are making the transition from crisis prevention to crisis management. Second, there are really two templates we can ultimately follow because we have seen financial crises unfold in two other countries over the last two decades; the choices are to either follow the Japanese model or follow the Swedish model (see below).

Expansion of the discount window and the TSLF has failed

On the first point, it is now painfully obvious that crisis prevention, which began on August 17 with the expansion of the discount window, and culminated on March 11 with the unveiling of the new Term Securities Lending Facility (TSLF), has failed. The optimists say that the Fed will do whatever it takes to get the job done. From our lens, the Fed is responding to events as they unfold -- and the fact that as early ago as March 4, we had Fed Vice Chairman Don Kohn say in a speech that "I would be very cautious about opening that window up" to investment banks shows the extent to which the central bank is now being overtaken by events. Investors became very excited after the Fed unveiled the TSLF last Tuesday and we wrote at the time that the Fed had entered panic-prevention mode. The only problem is that the panic has not ebbed just yet. The Fed has pulled nearly every non-conventional rabbit out of the hat to provide liquidity, but when we have a crisis of confidence on our hands over financial sector balance sheet quality, the Fed's medicine, as Larry Summers recently put it, is akin to "fighting a virus with an antibiotic".

Crisis management will likely be a multi-stage process

So, the way to think about all this is that we have opened up a new chapter, called crisis management, and this is likely going to be a multi-stage process. The next steps may be to try and prevent a contagion, or a domino impact, and the Fed has responded to this prospect by opening the discount window to the dealer community.

As far as the Fed is concerned, right now this is all about preserving the system and is not about bailing out any particular institutions (is anybody really "too big to fail"?). Assets are going to be priced, and part of this healing process is forced liquidation of weak financial institutions, or as Kindleberger puts it, allowing the insolvency of the "bad houses of issuance". We find it very difficult to believe that the Fed is going to jeopardize the sanctity of its balance sheet by buying the bad stuff and warehousing any subprime mortgages or exotic CDOs (and the central bank made a point of emphasizing that it will not accept as collateral any security that is liquidity-challenged). So, we are heading into a phase where prices of assets are going to be marked down. The Fed's focus is going to be to do its best to ensure that counterparty obligations are going to be met; and it will ensure that the system will be flush with liquidity. But remember that liquidity is not a substitute for capital.

The Fed cannot solve all the world's problems

According to this week's Barron's, the Fed has already thrown roughly $1 trillion at crisis prevention. It has also pledged over half of its balance sheet thus far in dealing with the liquidity problems. The Fed has also cut the funds rate 225 basis points and there is now at least a 50-50 shot that the central bank goes 100 basis points on Tuesday, and even if they go 75bps it would still be the largest proportional cut in history.

But what we are learning first-hand is that the Fed can't solve all of the world's problems; it doesn't have the power to solve everything; and it is appropriate to separate what the Fed can and cannot be effective at doing. For example, the Fed can provide ample liquidity to try and mitigate counterparty risk, and it can partly influence the cost of capital to underpin aggregate demand in the real economy. The Fed can't prevent price discovery on all the assets that are faced with inadequate free-market liquidity. Through its policies, the Fed cannot recapitalize the banking sector, nor can it renew investor confidence in the quality of opaque financial sector balance sheets.

How can the Fed be most effective as we make this transition from crisis prevention to crisis management? Remember, the Fed's role as lender of last resort means that as it allows the insolvent institutions to fail, it also ensures that the system does not become impaired by counterparty failure. As per the Kindleberger roadmap, the central bank has to ensure that the sound lenders or "good houses of issue" are still functioning because they are the ones that are going to ultimately help us emerge from this crisis. The Fed's role is definitely not to save any particularly weak institution because in the final analysis, the system is built on trust, and there is nothing trustworthy about providing artificial support to asset values. It is absolutely imperative that we don't end up making the same mistakes Japan did in the early- and mid-1990s.

Intervention by the federal government has to happen

This brings us to the second development, which is that in this new chapter of crisis management, the solution is going to necessarily transcend the Federal Reserve and inevitably require intervention by the federal government. And there are two templates we can learn from: Japan or Sweden. Both experienced banking sector crises at around the same time in the early 1990s. But one lasted more than 10 years and one lasted two years. We have been working hard to try and get a handle on what the roadmap is going to look like going forward, and we think these two bookends, Japan and Sweden, provide tremendous insights on what to do and what not to do to get through this credit crisis.

We may well end up doing something in between, but what is clear is that Japan did not let its badly capitalized banks fail until the crisis was already almost a decade old. Japan spent the early 1990s denying much of the problem existed at all. By the mid-1990s, it was out of denial mode but doing the least amount possible to rid the economy of its bad debts – selectively bailing out small lenders and that was it. Only in the late 1990s were Japanese policymakers addressing the root of the problem head-on by letting the "bad houses" fail when the Long Term Credit Bank of Japan and Nippon Credit collapsed. Only then did the authorities get serious, but dragging the process out meant more than a decade of stagnant economic growth.

The Japanese credit crisis is usually cited as the benchmark for what not to do. But few cite Sweden's crisis as a template on what might actually work. As was the case in the United States, Sweden's crisis followed dramatic deregulation in its financial sector and lax supervision during the mid-1980s. Combined with a highly expansionary set of macro policies, this contributed to a speculation-fueled asset price boom – in what else? -- residential real estate. As property prices doubled, the banks dramatically eased their lending standards and this culminated in private-sector debt relative-to-GDP soaring from 100% to 150% during the second half of the 1980s. But in the aftermath of a policy tightening cycle, as is so often the case after a leveraged-asset bubble forms, a bust follows and triggers a downward price spiral in asset values, resulting in surging bankruptcies and massive credit losses. (Sound vaguely familiar?)

Sweden's financial sector was in a full-blown crisis by 1990. At the peak, loan losses amounted to about 20% of total outstanding private sector credit or 12% of GDP (not that far off Japan's nonperforming loans, which are estimated to have been around 15% of GDP at the peak). But the fact that so few know about the Swedish experience is testament to how effective the response was – in stark contrast to Japan. We should add here that we relied on various academic literatures on this file, but one real authority is Peter England and his acclaimed book "The Swedish Banking Crisis: Roots and Consequences").

What Swedish policymakers did after realizing that it could not prevent a crisis was to move to manage the situation in such a way as to save the entire financial system. But this required heavy doses of government intervention. The key finance official at the time (Bo Lundgren) quickly examined the historical record regarding banking crises with particular emphasis on the 1930s (which Bernanke is an expert on). He concluded that if the government did not take decisive action right away "the financial crisis may become very serious, protracted, and very costly to resolve."

So, the Swedish authorities realized early on that a banking crisis cannot be resolved until the problem is properly defined. That means assessing who the "bad" and "good" houses of issues are and be willing to allow the "bad houses" to fail (as an aside, "good houses" do not necessarily imply "big" houses).

In describing the Swedish approach to crisis management, Mr. Lundgren told BusinessWeek in an interview five years ago that "a great deal of work began on valuing loans and collateral in each bank in order to arrive at a need for support that could be provided without delay." To that end, Sweden established a Bank Support Authority to undertake "reality testing" on the loan books of Sweden's largest banks and had a 'board of valuation" experts go in and value the assets on the books of all the lenders. Call it invasive if you will, but then again, the government was doing the work that market players could not or would not do – value the collateral and do it quickly. This is similar to what Barney Frank is proposing in the US mortgage sector today.

In the case of Sweden in the 1990s, the critical feature for resolving its banking crisis was the splitting of distressed financial institutions into so-called "good" banks and "bad" banks. This may serve as a model for the inevitable financial failure procedures here in the United States. Good bank/bad bank restructurings simply involve the separation of the good assets of a bank from the bad assets during a time of crisis, and calls for separate management of the disposition of these two categories of assets. As the Swedish experience indicates, such a restructuring can provide an effective means for disposing of nonperforming loans and return the financial sector back to health.

It should also be noted that it was Sweden's equivalent of the US Treasury, and not the central bank, that played the primary role in this crisis management stage (though the Riksbank maintained an accommodative monetary stance and lowered interest rates right through to December 1993, more than a year after the markets had bottomed). And, it obviously required the heavy hand of government intervention; there are solid grounds for this when there is market failure in the private sector, in this case, insufficient information regarding the quality of financial sector balance sheets. Both the US Senate and the House of Representatives are already proposing legislation that would trigger much more public sector involvement in re-dressing the housing crisis -- either through an expansion of the FHA's existing mandate (from Barney Frank in the House) or the revival of the 1933 Home Ownership Loan Corporation (from Christopher Dodd in the Senate).

So let's not delude ourselves. A government-backed solution to the intensifying financial strains is probably going to be part and parcel of this new crisis management phase we are about to enter, though there is a question over timing in view of the ideological differences between the current Administration and the Congressional leadership. But in our view, any durable solution will likely require tremendous political compromise, just as it was in Sweden in the early 1990s.

It is easy to jump to the conclusion that Sweden's economy has always existed with a heavy reliance on the "state", but if truth be told, the government during its credit crisis was a non-socialist coalition that worked very closely with the opposition Social Democrats. Mr. Lundgren, who was Sweden's Hank Paulson equivalent at the time, emphasized in the BusinessWeek interview that "broad political consensus and resolute political actions taken by the political system are probably more important than any of the technical aspects on how to deal with the crisis".

In fact, former Fed Chairman Alan Greenspan, in a prophetic speech he delivered back on September 27, 1999 before the IMF on "Lessons from Global Crises", said much the same thing, and invoked Sweden as the template to follow in a credit crisis:

"Bank loans in Sweden in the early 1990s were concentrated in the real estate sector, and when real estate prices also collapsed there, a massive government bailout of the banking sector was initiated … the speed with which the Swedish financial system overcame the crisis offers a stark contrast with the long-lasting problems of Japan ...

...The Swedish case, in contrast to America's Savings and Loan crisis of the 1980s and Japan's current banking crisis, also illustrates another factor that often comes into play with banking sector problems: Speedy resolution is good, whereas delay can significantly increase the fiscal and economic costs of a crisis.

Resolving a banking-sector crisis often involves government outlays because of implicit or explicit government safety net guarantees for banks. Accordingly, the political difficulty in raising taxpayer funds has often encouraged governments to procrastinate and delay resolution, as we saw during our savings and loan crisis. Delay, of course, can add to the fiscal costs and prolong a credit crunch."

Do not think for a second that Bernanke and Paulson are not preparing for this "crisis management" stage. We can't be sure if we end up following the Swedish example tit for tat, but we are fairly certain that our two primary financial statesmen are examining that experience right now.

To add some perspective, Sweden today has a vibrant economic and financial sector backdrop, so it's important to note that this is not about the end of the world or financial Armageddon. At the same time, even with an effective government solution in Sweden, the process of extinguishing the bad debts was painful. The equity market incurred a 28-month long bear market that saw Sweden's major index decline 45% from peak to trough and the economy undergo a 20-month recession that saw domestic demand contract by 2½%.

But unlike Japan, within three years after the crisis broke, both the level of economic activity and the stock market in Sweden were retesting new all-time highs. By way of comparison, the level of domestic economic activity in Japan is no higher today than it was 12 years ago; and the Nikkei is still 68% below its late-1989 peak. This is why acknowledging that crisis prevention has not worked and making a quick and effective transition to the crisis management stage is so vital to the longer-range macro and market outlook.

Transport Canada study -on social costs

2008-09-21T21:55:00.000+03:00

Transport Canada study puts price tag on social costs of cars, planes, trains

Dean Beeby, THE CANADIAN PRESS

OTTAWA - A groundbreaking federal study has calculated the "social costs" of operating cars, trucks, planes, trains and boats across Canada at up to $40 billion a year.

The study for the first time attempts to put a national price tag on the unwanted byproducts of transport, that is, accidents, pollution, congestion, noise and greenhouse gases.

The findings, released without fanfare in late August, are the result of a five-year project that drew widely on experts from academia, industry and the provinces.

Using statistics for the year 2000, the task force found that the often-hidden social costs for all modes of transport ranged between $24.4 billion and $39.5 billion - or up to 17 per cent of the total costs of transport that year.

Automobile accidents represented the largest single source of social costs. Researchers determined that a Canadian life was worth about $4 million on average, based on insurance and court settlements, and that fully disabling accidents cost an average of $260,000.

Altogether, road accidents accounted for an estimated $16 billion in social costs in 2000, compared with just $370 million for accidents involving planes, trains and boats combined.

Road congestion and air pollution on the roads cost another $5 billion each, while greenhouse gases emitted by road vehicles cost $3.7 billion, based on a carbon-trading market price of $29 a tonne. Noise costs, difficult to estimate, were pegged at just $220 million.

Congestion was generally measured in terms of productive time lost while drivers were idled by traffic jams.

The air, marine and rail modes accounted for just a fraction of these social costs, the study found. The worst social impact of aircraft was in the amount of greenhouse gases emitted, calculated as costing almost half a billion. The worst impact in the rail and marine sectors was air pollution, each also calculated at about a half billion.

Lack of data prevented the researchers from estimating congestion costs for the rail, marine and air sectors.

The authors caution that the complex methodology is a still work in progress but that "another tool has been added to the analytical toolbox of transportation analysts." Further related studies are planned.

A spokeswoman for Transport Canada said the $1.4-million study was designed "to allow for a better understanding of the relative full costs of the different modes of transportation."

"Those social costs are borne by all members of society," Maryse Durette said in an interview.

A transportation expert who was consulted throughout the study praised the results.

"I have been quite impressed at the care taken in the analysis," said David Jeanes, spokesman for Transport 2000, a non-profit research and advocacy group.

"We urgently need this 'level playing field' information for governments to make intelligent decisions about investment among the various modes (of transport).

"It has been a very challenging exercise and cannot be absolutely complete and perfect, but I think the report is a good one."

The study also tried to compare social costs in Canada with other countries. Canadian accident costs, for example, were generally in line with those in Britain and Europe but were less than half the level for the United States.

"The high transportation accident cost in the United States can be explained in part by the higher rate of transportation accident related death observed in that country ... more than 15 per 100,000 inhabitants compared to about 10 per 100,000 for Canada," the report says.

On the other hand, the estimated costs of transportation "noise" in Canada were much lower than in any other country, perhaps reflecting a less-dense population in Canada or differing methods of determining the cost, the authors said.

Noise costs were generally calculated as the damage to residential property values from the constant sound of vehicle traffic, trains and aircraft.

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΣΤΗΝ ΔΕΘ 7/09/2008

2008-09-08T23:48:00.000+03:00

Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ ΣΤΗΝ ΔΕΘ 7/09/2008

2008-09-08T23:44:00.000+03:00

2007-09-11T21:01:00.000+03:00

My friends
I am a collector of artwork, antiques and old valuable things – and a long time subscriber to GreenPeace.
The free cognition and the study of Art History and Aesthetics during the hopeful 70s, the anti-University of New York and trips to Europe and East showed me the way.
After the recent ominous happenings I decided to team up with my fellow-thinkers for the realization of the ideas that were bequeathed to me by my genetic memory and my “especial” background.
Cherishing the optimism insufflated to me by the ancient Epicurus, I’ll try with your help to suggest ideas and plans for the solution of the modern Greek society’s vital problems.
In this Election I ask you to empower the Ecologists/Greens Party with the belief that “nothing is impossible”.
Yes, the impossible is possible, but few are those who can achieve it.
Imagine how much worst the world would be but for those who in their eras dared the assumed then unachievable. In our time and age the solution of our planet’s problems for the most is a lost cause. We believe that if we persuade you not to throw once more your vote away to the traditional parties and to join us, together we’ll see miracles.
In our country’s political scene lead the party mechanisms and their unworthy representatives who with audacity decline any responsibility even though they ruled in this country for ever and ever. It is time to push them aside because their only achievement was destruction - they destroyed the environment and they demoted our quality of life to an index that counts the Pyramidical Oligarchy’s earnings.
The modern Greek with the “hypnotized” aesthetic perception, unable to build his everyday living on basic philosophical and religious virtues, dithers to trust us and to support the Ecplocist/Green Party and fall in with our views, whereas it is apparent that there is no other way expect only the ecological one. He gets resentful and angry every time a tragedy like fires and floods happens, he weeps and hollers at the television “windows”, but when the time comes to dispense justice by his vote, funnily enough… once more re-elects his destructors!
He “cares” for his children’s future by selling the only weapon he affords against them to any member of the parliament who promises to him a footling public post and he does not worry for the essential thing he must bequeath to them in order to secure this future: a viable natural environment.
The time has come for us to wake up- there is very little, if any, time left!
The Earth’s viability, especially our country’s which is of the most damaged, it is not something that concerns our great or great-great-grandchildren – it is something that is going to trouble us and our children straight of, the next decade.
The Ecologist/Green Party in which I’m privileged to participate as a candidate in the Election of the 16th of September 2007, it is the only party that has to propose serious and well-founded solutions for all the problems our country faces this instant and those solutions are based on the respect for the human being as well as any other form of life exists on this gorgeous piece of the Earth we had the luck to be born in. If you really love it, if you love yourselves, give it the chance it deserves – unite with us and together we will succeed miracles.
Thank you
Ath .(Sakis ) Kavakopoulos
Parliamentary Candidate A Thessaloniki
Ecologists/Greens Party

2007-09-10T00:06:00.001+03:00

2007-09-10T00:04:00.001+03:00

2007-09-10T00:01:00.001+03:00

2007-08-27T23:45:00.000+03:00

Φίλοι μου
Είμαι συλλέκτης έργων τέχνης, αντικών και παλαιών αντικειμένων αξίας, και για πολλά χρόνια συνδρομητής της Green Peace και των Πράσινων/Οικολόγων.
Η ελεύθερη γνώση και η σπουδή της Ιστορίας της Τέχνης όπως και της αισθητικής αντίληψης στην ελπιδοφόρα δεκαετία του 70, το αντι-Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, τα ταξίδια στην Ευρώπη και την Ανατολή μου έδειξαν το δρόμο.
Μετά από τα τελευταία γεγονότα αποφάσισα να συμμετάσχω στο κίνημα των Πράσινων/Οικολόγων και να συμπράξω με τους ομοϊδεάτες μου στην εφαρμογή των ιδεών που μου κληροδοτήθηκαν από τη γενετική μου μνήμη και το «ιδιαίτερο» παρελθόν μου.
Διατηρώντας την αισιοδοξία που μου εμφύσησε ο αρχαίος φιλόσοφος Επίκουρος θα προσπαθήσω με τη βοήθεια σας να προτείνω ιδέες και σχεδιασμούς για τη λύση των ζωτικών προβλημάτων της νεοελληνικής κοινωνίας.
Σ’ αυτές τις εκλογές ζητώ να δυναμώσετε το κόμμα των Πράσινων/Οικολόγων με την πεποίθηση ότι «τίποτε δεν είναι αδύνατον».
Ναι, το αδύνατο είναι εφικτό, αλλά είναι λίγοι αυτοί που μπορούν να το φτάσουν.
Φανταστείτε ότι αυτός ο κόσμος θα ήταν πολύ χειρότερος αν δεν υπήρχαν αυτοί που τόλμησαν αυτό που στην εποχή τους θεωρούνταν ανέφικτο. Στη σημερινή εποχή η λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ο πλανήτης μας θεωρείται από τους περισσότερους χαμένη υπόθεση. Εμείς πιστεύουμε ότι αν σας πείσουμε να μην πετάξετε την ψήφο σας για μία ακόμη φορά στα παραδοσιακά κόμματα και να ενωθείτε μαζί μας, θα δούμε όλοι θαύματα.
Στην καθημερινή πολιτική σκηνή εμφανίζονται οι ανάξιοι κομματικοί μηχανισμοί και οι εκπρόσωποί τους που με θράσος αποποιούνται κάθε ευθύνη ενώ κυβερνούν από πάντα αυτή τη χώρα. Τους δώσαμε πολλές ευκαιρίες – δεν θα τους δώσουμε και άλλη. Καιρός είναι να τους παραμερίσουμε γιατί το μόνο που κατάφεραν είναι καταστροφή: κατέστρεψαν το κλίμα και υποβίβασαν την ποιότητα της ζωής μας μετατρέποντας την σε λογιστικό δείκτη που μετρά τα κέρδη της Πυραμιδικής Ολιγαρχίας.
Ο σύγχρονος Έλληνας με την «υπνωτισμένη» αισθητική αντίληψη και την αδυναμία να εκλογικεύσει και να περιεργαστεί την καθημερινότητα του με βάση τις βασικές φιλοσοφικές αρχές και θρησκευτικές παρεναίσεις, αρνείται να υποστηρίξει ή να συνταχτεί μ’ εμάς και να μας εμπιστευτεί ενώ είναι πασιφανές ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο ο οικολογικός.
Viosakis και αναμενω τα σχολια...

2007-08-27T19:32:00.000+03:00